Hoe interessant zou het zijn om alles wat je over jezelf denkt te weten even te vergeten, en jezelf helemaal opnieuw te moeten herontdekken? Wat doe je graag, en wat juist niet? Wat kan je goed? Wat geeft je energie? Wat zijn energievreters?
Stel dat dat zou kunnen zonder vooroordelen, zonder invloeden van buitenaf, zonder de bagage van je opvoeding. Gewoon vanaf nul…
In de praktijk kan dat natuurlijk niet. Je voorkeuren, talenten en energiebronnen zijn nu eenmaal gevormd door genetica, opvoeding en ervaringen. Als je die lagen allemaal weghaalt, blijft er in feite een leeg systeem over. Dan wordt het onmogelijk om de vragen van daarnet nog te beantwoorden.
Wat is dan the next best thing?
Misschien is het simpelweg: dichter bij jezelf blijven in wat je doet, en af en toe even inchecken. Niet met grote analyses, maar met heel eenvoudige vragen als:
Wat heeft dit met mij gedaan? Welk gevoel heb ik hierbij?
Tegelijk voelen zulke intuïtieve reacties vaak vaag en voor interpretatie vatbaar. De ene dag ben je moe, de andere dag optimistisch, en hetzelfde gevoel kan ineens heel anders aanvoelen. Hoeveel zegt dat dan nog over “wie je echt bent”?
Misschien ligt er daarom ook iets interessants in je gedrag zelf. Niet in de verhalen die je achteraf over jezelf vertelt, maar in wat je feitelijk steeds opnieuw doet – en laat. In wat je de tijd doet vergeten. In wat je doet, gewoon om het te doen, zonder op zoek te gaan naar externe validatie. In wat je consequent uitstelt.
We zullen onszelf nooit helemaal “vanaf nul” kunnen herontdekken. Maar ergens tussen wat je over jezelf denkt en wat je daadwerkelijk doet, zit een ruimte die vaak onderbelicht blijft.